Wednesday, October 13, 2010

പാവം ഞാന്‍.....

വീണ്ടും ഒരു ബസ്‌ യാത്ര. ഇത്തവണ കുറ്റിപ്പുറത്ത്‌ നിന്നും കുന്നംകുളത്തേക്ക്. ((("ഡിയര്‍ ഫ്രെണ്ട്സും" കൌസ്തുഭവും ക്ഷമിക്കുക. അടുത്ത് നടന്ന മംഗലാപുരം വിമാനാപകടത്തില്‍ ഞാന്‍ ഉള്പെടാതിരുന്നത് കൊണ്ടും, മുന്‍പ് കേറിയ രണ്ടു വിമാനങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെ ഭൂമിയിലേക്ക്‌ തിരിച്ചു വന്നതുകൊണ്ടും, സ്ഥിരമായി വിമാനത്തില്‍ കയറാന്‍ ഞാനൊരു വിജയ്‌ മല്യ അല്ലാത്തത് കൊണ്ടും ഇതൊക്കെ സഹിച്ചേ പറ്റൂ..!))).  വീടെത്തുവാനുള്ള ആഗ്രഹം കാലുകളെ താങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന നേരം. കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന യാത്രക്കാരുടെ ഇടയിലേക്ക് ഒരു തൃശൂര്‍ - കോഴിക്കോട് ലിമിറ്റഡ് സ്റ്റോപ്പ്‌ ബസ്‌ കിതച്ചു കൊണ്ട്  കുതിച്ചെത്തികടല കൊറിച്ചു കൊണ്ട് നില്‍ക്കുകയായിരുന്ന ഒരു മാന്യന്‍ ആ ബസ്സിനുള്ളില്‍ തിക്കിക്കയറി ഇരിക്കാനൊരു സീറ്റ് പിടിച്ചു. ഇടിച്ചു  കയറുന്നതില്‍  പിന്നിലല്ലെന്ന് ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ചു കൊണ്ട് ഞാനും അയാള്‍ക്കരികില്‍ ഒരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തി.  ബസ്സിലാണെങ്കില്‍ ഒടുക്കത്തെ തിരക്കും. യാത്രക്കാരെ ബസ്സിനുള്ളില്‍ കുത്തി നിറച്ചു കൊണ്ട് കണ്ടക്ടര്‍ തന്റെ കരുത്ത് തെളിയിച്ചു. അതിനു വാശി തീര്‍ക്കാനെന്ന വണ്ണം റോഡിലുള്ള എല്ലാ കുഴിയിലും ബസ്‌ ചാടിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഡ്രൈവറും തന്റെ തനി നിറം പുറത്തു കാട്ടി. വിശക്കുന്ന വയറും എരിയുന്ന മനസ്സുമായി യാത്രക്കാരും യാത്രക്കാരെ വഹിച്ചുകൊണ്ട് ബസും യാത്ര തുടര്‍ന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്‍റെ അടുത്ത സീറ്റില്‍ കടല കൊറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മാന്യന്‍ ഉറക്കമാരംഭിച്ചു. ക്ഷീണം വന്നിട്ടാകും... പാവം എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചു. അപ്പോള്‍ അയാളുടെ മൊബൈലില്‍ നിന്നും ഒരു പുതിയ മലയാള ഗാനം പുറത്തേക്കൊഴുകി. ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും അയാള്‍ എഴുന്നേറ്റു മൊബൈലില്‍ ആരെയോ വയറു നിറയെ ചീത്ത പറഞ്ഞു. അത് കേട്ട എന്‍റെ വയറു പോലും നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. സംസാരം നിര്‍ത്തി അടുത്ത നിമിഷത്തില്‍ അയാള്‍ വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലേക്കു വീണു.

കണ്ടക്ടര്‍ കാശിനായി അടുത്തെത്തി. അപ്പോഴും നമ്മുടെ മാന്യന്‍ നല്ല ഉറക്കം. മുന്‍പ് കയറിയ ആളാകുമെന്നു കരുതിയിട്ടാകണം, കണ്ടക്ടര്‍ അയാളെ ഉണര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല. എല്ലാ യാത്രക്കാരും ടിക്കറ്റെടുത്തു, നമ്മുടെ മാന്യന്‍ മാത്രം സുഖ നിദ്രയില്‍ മുഴുകി. കണ്ടക്ടര്‍ പിന്നിലൂടെയുള്ള വാതിലിലൂടെയിറങ്ങി മുന്‍പിലെത്തി. വീണ്ടും നമ്മുടെ സുഹൃത്തിനു മൊബൈലില്‍ ഒരു വിളി വന്നു. അയാള്‍ പിന്നെയും ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും എണീറ്റ്‌ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചു. കഴിഞ്ഞതും അടുത്ത സെക്കന്റില്‍ അയാള്‍ പിന്നെയും ഉറക്കത്തിലേക്കു വീണു. അയാളില്‍ ഒരു സുകുമാരക്കുറുപ്പ് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. ഇതെല്ലം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന എന്‍റെ ഉള്ളിലെ ഗാന്ധിജിയും കമ്മിഷണര്‍ ഭരത് ചന്ദ്രനും സേതു രാമയ്യരും ഉണര്‍ന്നു.

ഞാന്‍ കണ്ടക്ടറുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചെടുക്കാന്‍ ശ്രമം തുടങ്ങി. ലോകത്തുള്ള എല്ലാ കഥകളി ഗുരുക്കന്മാരേയും മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച്‌ ഞാനെന്റെ  മുഖത്ത് നവരസങ്ങള്‍ വരുത്താനരംഭിച്ചു. "ഉദയനാണ് താരം" എന്ന സിനിമയില്‍  ശ്രീനിവാസന്‍ കാണിക്കുന്ന പശു ചാണകം ഇടുന്ന പോലെയുള്ള ഭാവം മുഖത്ത് തെളിയുമോ എന്നുള്ള ചിന്ത എന്നെ അലട്ടാതിരുന്നില്ല. എന്നാലും ഒരുത്തനെ കുടുക്കാനായി ഏതറ്റം വരെയും പോകാം എന്ന അസൂയ മനസ്സിലുള്ളത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ മുഖം കൊണ്ടും കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ടും  കണ്ടക്ടറുടെ ശ്രദ്ധ എന്നിലേക്ക്‌ ആകര്‍ഷിച്ചു. ബസ്സില്‍ സ്ഥിരമായി കയറുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളുടെ കണ്ണുകള്‍ പറയുന്ന കഥകള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നതില്‍ വിരുതനാണ് ആ സുമുഖനായ കണ്ടക്ടര്‍ എന്നെനിക്കു പെട്ടെന്ന് തന്നെ മനസ്സിലായി. അതുകൊണ്ടാവണം ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്താണെന്നു കണ്ടക്ടര്‍ ഊഹിച്ചെടുത്തു.

കണ്ടക്ടര്‍ അടുത്തുവന്നു ആ പാവം വിരുതനെ ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും വിളിച്ചുണര്‍ത്തി. ആ നിമിഷം ഞാന്‍ ഉറക്കം തുടങ്ങി. കണ്ടക്ടര്‍,  ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്തോ എന്ന് ചോദിക്കുന്നതും, ഇല്ല, മുണ്ടൂര്‍ക്ക് ഒരു ടിക്കറ്റ്‌ എന്ന് സഹയാത്രികന്‍ പറയുന്നതും ഞാന്‍ കേട്ടു. ഒരുത്തനെ കുടുക്കിയ സന്തോഷത്താല്‍ ഞാന്‍ ഉള്ളില്‍ ചിരിച്ചു. എന്‍റെ കറുത്ത കണ്ണുകളാണ് ഇതിനു പിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചതെന്ന് അയാളരിയുമോ എന്നായിരുന്നു എന്‍റെ പേടി. അതൊന്നും ഉണ്ടായില്ല എന്ന് എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് തന്നെ മനസ്സിലായി.  എന്‍റെ ഉള്ളിലുള്ള കമ്മിഷണര്‍ ഭരത് ചന്ദ്രന്‍ തൊപ്പിയെടുത്ത് തലയില്‍ വെച്ചു.

എനിക്ക് ഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥലമായി. കണ്ടക്ടര്‍ പുറകിലെ വാതിലിനടുത്ത് നില്‍പ്പുണ്ട്. ഒരു ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് കൊടുക്കാന്‍ സഹായിച്ച എന്നോട് ഒരു നന്ദിവാക്കെങ്കിലും കണ്ടക്ടര്‍ പറയുമെന്ന് ഞാന്‍ കരുതി. പ്രതീക്ഷയോടെ മുഖത്ത് നോക്കിയ എന്നെ കണ്ടക്ടര്‍ ഗൌരവമായി ഒന്ന് നോക്കി, എന്നിട്ട് മുന്‍പിലേക്ക് നടന്നു. ഇളിഭ്യനായ ഞാന്‍ എന്‍റെ സഹയാത്രികനെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അയാള്‍ പുറത്തേക്കു നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ കണ്ടക്ടരോടുള്ള ദേഷ്യം നുരഞ്ഞു പൊന്തി.  എന്‍റെ ഉള്ളിലുള്ള അജ്മല്‍ കസബും  കാരി സതീഷും മറ്റും ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റു. കണ്ടക്ടരോടുള്ള ദേഷ്യം മനസ്സില്‍ വെച്ചു ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടര്ന്നു. പാവം ഞാന്‍.....

2 comments:

  1. ഒരുത്തനിട്ട് പണി കൊടുത്തപ്പോള്‍ ഒരു സുഖം അല്ലേ?
    :)

    ReplyDelete
  2. ഇതെല്ലം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന എന്‍റെ ഉള്ളിലെ ഗാന്ധിജിയും കമ്മിഷണര്‍ ഭരത് ചന്ദ്രനും സേതു രാമയ്യരും ഉണര്‍ന്നു.

    എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ കണ്ടക്ടരോടുള്ള ദേഷ്യം നുരഞ്ഞു പൊന്തി. എന്‍റെ ഉള്ളിലുള്ള അജ്മല്‍ കസബും കാരി സതീഷും മറ്റും ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റു. ha ..ha..ha.kollam.

    ReplyDelete